Pellegrue

6 augustus 2010. Pellegrue.

Vanmorgen heel relaxed opgestaan, ontbeten etc. Luc gaat op zoek naar nieuwe schoenen omdat hij zo’n last heeft van zijn voeten, en loopt zonder rugzak de brug over de Dordogne over Sainte-Foy-la-Grande in . Terwijl hij weg is werk ik mijn dagboek en weblog bij in de keuken van de refuge, het is half 9 en de anderen zijn al enige tijd op stap. Zodra Luc terug is lopen met rugzak weer Sainte-Foy-la-Grande in, ik heb lensvloeistof, paracetamol en een dop voor de wandelstok nodig. We weten niet of we hier nog een dag mogen blijven. In ieder geval lopen we niet de afstand van vandaag van 27 km, op het eindpunt in Saint-Ferme blijkt de gemeentelijke herberg namelijk al volgeboekt te zijn. Gisteren is er via een andere route nog een Europa Camino groep bijgekomen, zodat er nu 4 bourdons onderweg zijn hier. Dat legt veel beslag op de beschikbare slaapplaatsen. We willen dus 1 of 2 dagen ruimte scheppen tussen ons en die groep. Bovendien is ons budget ruimer zodat we desnoods een hotel kunnen nemen. Vanmorgen voelde uitstekend, geen gehaast bij de wastafel, ontbijt etc. om op tijd de deur uit te kunnen, maar alles heel relaxed. Kan zijn dat we vandaag 8 of 12 of 20 km lopen, hangt van Luc´s voeten af en van waar er slaapplaats is. Om half 10 is Luc al terug met nieuwe schoenen. We bellen eerst met de gemeentelijke herberg in Pellegrue, er is plaats voor ons. Daarna lopen we de stad in, Sainte-Foy-la-Grande, kopen wat bij de supermarkt voor onderweg en ik loop door naar de opticien. Ik koop een flesje lensvloeistof voor € 7 en terwijl ik met de assistente aan de praat raak over het lopen van de camino pakt de apotheker uit de kast nog een flesje en zegt hier, voor onderweg, krijg je kado! Geweldig. De laatste week krijgen we steeds meer enthousiaste reacties van de bevolking, aanmoediging, bon courage, even kletsen. De camino leeft hier veel meer, hartverwarmend. Naarmate we dichter bij de Pyreneeën komen worden de mensen steeds aardiger, ze zijn behulpzaam, goed van vertrouwen, geduldig als het in het Frans niet meteen lukt. Ik heb meegemaakt dat ik 5x aan de telefoon moest vragen een telefoonnummer voor een slaapplek te herhalen, en dat werd 5x geduldig gedaan. Zelf zou ik er allang een sik van gekregen hebben, maar misschien verander ik ook wel. Dus a.u.b., stel jezelf vriendelijk en open op, probeer het in het Frans en waarschijnlijk krijg je dezelfde positieve ervaringen. Op een rotdag kan die hulp en steun zo hartverwarmend zijn dat het je erdoorheen sleept, bij mij was dat een paar keer het geval.

Luc loopt goed op zijn nieuwe sportschoenen, na 8 km de eerste stop en geen centje pijn. Het is een mooie route door de wijnvelden van de Dordogne, veel over asfalt. Vlak voor we in Pellegrue aankomen lopen we een Duits pelgrimsechtpaar achterop, Bernd en Sybille uit de buurt van Heilbronn. Ze lopen elk jaar een week of 3 de camino en willen vandaag naar Saint-Ferme. Ik vertel ze dat alles daar vol zit door de mensen van de Europa camino (vanmorgen van J-J gehoord) en dat wij in Pellegrue slapen. Terwijl wij de rugzak op de kamer van de gîte boven de OdT leggen zien we ze op het terras een biertje pakken. Er is nog 1 bovenbed vrij en voldoende plek voor een luchtbed. Wij gaan daarom niet eerst douchen maar ook vast een biertje drinken en vertellen Bernd en Sybille over de slaapmogelijkheden in de gîte, ze gaan naar de OdT en besluiten ook hier te slapen. Na het biertje gaan we boodschappen doen bij de super, daarna kan ik in de bieb op internet, dus als het lukt plaats ik weer wat foto’s. De herberg kost slechts 5 euro dus weer ruimte in het budget voor andere dingen: fles wijn, chorizo en La Rustique als toetje. Ja, het leven van een pelgrim kan hard zijn.

Terug in de gîte gaan we de overnachtingsmogelijkheden voor het weekend uitzoeken. Ik bel 5 verschillende mogelijkheden voor een overnachting in La Réole, zonder succes. Sommige bestaan niet meer, handicap van een iets oudere routegids. Dan eindelijk een douche, ondertussen krijgen we nog bezoek van een jonge Duitser met zijn vriendin. Ze kijken zeer verbaasd als ze zoveel mensen in de gîte zien, tot nu toe hadden ze de gîtes steeds voor zich alleen. Ze zijn met de fiets onderweg. We zeggen dat de bedden bezet zijn maar dat ze natuurlijk wel hun matrasjes op de vloer kunnen leggen, ruimte genoeg. Erg spraakzaam zijn ze echter niet, meer met zichzelf bezig.
Tegen achten lopen J-J en ik weer richting de super, nu nog iets verder voor een soort snackbarkeet waar ze afhaalpizza’s hebben. We bestellen voor een paar van ons en moeten een half uur wachten, als we terug komen eten we met zijn allen op het overdekte dorpsplein tegenover de gîte. Eerst een gezellig eetfestijn, later wordt het emotioneel. Waarschijnlijk door de warmte binnen de groep, de bereidheid zowel materiële als emotionele dingen te delen, de wijn zal helpen als losmaker.
Bernd en Sybille zijn al naar bed, we hebben ze gewaarschuwd dat met zoveel mensen dicht opeen een goede nachtrust niet waarschijnlijk is. Maar dat is beter dan tegen een pelgrim te zeggen we zitten vol, wandel of fiets maar verder. Je weet wel, wat ge niet wilt dat u geschiedt ….
Om half 11 valt ook voor ons het doek en zoeken we ons bed op, een chaos in de keuken achterlatend.

Vorige bericht                                                                       Volgende bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.