Port-Sainte-Foy

5 augustus 2010. Port-Sainte-Foy.

Vandaag beginnen Luc, Incy, J-J en ik aan de lange etappe van bijna 34 km naar Port-Sainte-Foy. We zouden vandaag niet te maken krijgen met de caminogroep, na 10 km houden we onze 1e pauze in Saint-Géry. Na 17 km komen we bij de kerk in Fraisse, hier wacht een grote groep de pelgrims op om daarna verder met ons mee te wandelen. Eerst nog een soort staande receptie met een drankje en hapje, maar ik wil zitten, mijn schoenen uitdoen en lunchen. Dat doe ik dus ook. In ons beste Frans leggen Luc en ik uit dat we heel erg waarderen wat de organisatie de laatste week voor ons gedaan heeft, het was prima, maar nu wil ik een ander soort pèlerinage doen. Dat is alleen wandelen of met slechts enkelen, zodat er onderweg voldoende momenten zijn voor mijn geest om na te denken. Ik krijg enige discussie met Incy en Luc, Incy vindt dat ik klaag, misschien is dat zo, maar ik ga er ook wat aan doen. Incy denkt dat ik de groep niet kan ontlopen. Natuurlijk wel, als ik iets wil dan lukt het ook. Gewoon een paar kortere etappes lopen en zo 1 of 2 dagen achter de Europa Camino komen.
Een groep van 15 Franse wandelaars en wij vertrekken weer, ik blijf op enige afstand achter de groep lopen. Na nog geen 3 km stoppen ze voor een korte pauze, ik wandel alleen door. Heerlijk die rust. Na 7 km maak ik een stop bij de kerk van Monfaucon, de groep komt even later ook en stopt hier ook. Ik wacht tot ze weer weg zijn en ga 5 minuten later. Na 3 km passeer ik ze weer en loop weer alleen voorop. Dat voelt goed, ik ben weer vooral met mijn eigen gedachten. Na een stukje komt een Frans jochie hardlopend bij me, Romary van 9 jaar. Hij is de groep vooruitgesneld, weet dat ik Harry heet en we kletsen wat. Ik vind dit een ontroerend moment, de onbevangenheid van dit kereltje. Een eind verder staat een auto voor hem klaar, hij is de zoon van de burgemeester van Fraisse die is uitgewandeld. De plicht roept. Fraisse, een klein gehucht, wel de burgemeester gezien en handen geschud, maar geen Saartje of Bromsnor. De rol van Swieber doe ik zelf graag.

Ik heb nog even contact gehad met Janny. Ze heeft met een arts gesproken en die schat in dat het met haar moeder nog wel 2 weken zal duren. Ze krijgt medicijnen waardoor ze veel slaapt. Misschien kan ik mijn tocht tot Saint-Jean-Pied-de-Port afmaken, nog 13 etappes. We zullen zien.

Pas om half 6 ben ik als eerste bij de Presbytère in Port-Sainte-Foy, krijg een glas sirop de menthe, een stempel, en een bed. Douchend hoor ik de anderen binnen komen. Luc heeft last van zijn voeten, eigenlijk al vanaf huis, en is deze lange etappes niet gewend. Knap dat hij het vol houdt. Luc en ik besluiten die avond een pizza te gaan eten, de pizzeria zit gelukkig vlakbij. Het is dan al na achten. Daarvoor hebben we eerst onze was gedaan en we merken, alleen op onze kamer, dat we beiden emotioneel zijn door de gesprekken van vandaag. We praten met elkaar over diepste emoties en moeten soms snotteren. Over de relatie met mijn dochter, die ik misschien te weinig aandacht heb gegeven in haar jeugd. Over onze vrouwen waar we van houden. Over de omgang met andere pelgrims, gesprekken met veel diepgang. Alsof je nu een open boek kunt zijn omdat je tegenover de ander geen last hebt van schaamte, veroordeling. Luc zegt dit prachtig te vinden, dit is de echte camino, je praat met eigenlijk wildvreemden over diepe gevoelens waarover je met je naasten niet zo makkelijk praat. Zo is de camino de laatste 2 dagen voor ons een les om ons gedrag aan te passen, thuis dingen anders te doen. Een mooie regel van Luc is dat hij wil, dat de mensen waarvan hij houdt dat ook moeten weten door het gewoon tegen ze te zeggen. Als je onverwacht iets overkomt dan kan het niet meer. Ook op het terras bij de pizzabar hebben we nog een paar van die uitwisselingen, dat voelt zeer goed. Het is bijna half 10 als we naar bed gaan, we zijn moe van de lichamelijke en geestelijke inspanning.

REACTIES:
6 augustus 2010 07:38 | Door: peregrinofrans

Beste Harry,

Je volgt je eigen weg…

Geniet van jezelf en al die mooie natuur en mensen.
Frankrijk is een prachtig land als je dat hebt als huiskamer.
Nog even en je belandt op de Camino Frances, ook mooi maar heel anders!
Daar hoef je slechts de gele pijlen te volgen tot Santiago de Compostela. En het wordt daar veel drukker, zeker in de weekenden. Veel Spanjaarden lopen dan hun gedeelte op hun heilig pad. Dit is al jaren hun gewoonte en ze doen het zeker in dit heilig jaar. Het volgend heilig jaar is pas over 11 jaar.

Ik volg je.

Bon Camino,

6 augustus 2010 07:50 | Door: peregrinofrans

Beste Harry,

Ik heb nog tips voor Luc voor zijn voeten.
Zeg hem dat wanneer hij op zijn plaats van bestemming is aangekomen dat hij meteen drinkt (water) en eet (fruit). De spieren zijn dan nog warm en nemen de energie beter op. Daarna minstens een half uur op de rug gaan liggen met je benen en je voeten hoger dan het hart. Leg desnoods de rugzak onder de voeten. Zo raak je makkelijk je afvalstoffen kwijt. Een aanvulling daarop is je benen te masseren in de richting van je hart, zo raak je je afvalstoffen nog makkelijker kwijt. Mocht Luc sokken dragen in zijn schoen zeg hem dat hij deze over zijn schoenen trekt zodat zijn enkel en onderbeen gevrijwaard wordt van een mogelijke (te) strakke sok. En als laatste kan Luc zijn voeten masseren met wat lekkere olie, wat zorgt voor een goede bloeddoorstroming.

Bon Camino,

Vorige bericht                                                                         Volgende bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.