Mussidan

4 augustus 2010. Mussidan.

Vandaag lopen we van Saint-Astier naar Mussidan. We starten met 2 Franse gidsen voorop die het erg goed doen. Aandacht voor het tempo, voor de groep, tijd voor een barretje onderweg, een lunchplek in het bos aan een picknicktafel met 2 meegebrachte flessen wijn. Super. In Mussidan is de refuge simpel, boven 1 kleine slaapkamer met 2 stapelbedden, 1 gewoon bed en een kleine badkamer. De meiden slapen op hun inflatable op zolder. Daniel was als 1e boven en pikte meteen een stapelbed voor hem en José, veel plezier ermee. Naar beneden de trap af, deur uit en de straat op, ernaast weer naar binnen en voilà, daar is de keuken en een bed. Normaal voor de hospitalero maar nu voor Charles-Edouard die met een klein karretje + gitaar onderweg is, we hebben hem al in Périgueux ontmoet.

Verder houd ik het verslag vandaag kort omdat ik in mineurstemming ben. Na aankomst in Mussidan om 15.30 uur heb ik Janny terug gebeld, de toestand van mijn schoonmoeder is sinds gisteravond ernstig verslechterd. Dinsdagavond had ze een zware epileptische aanval, daarna is ze veel buiten bewustzijn en neemt geen voeding meer. Dat kan dus nooit meer lang duren. Janny is veel bij haar moeder en klinkt erg verdrietig, dat scheurt me door mijn hart. Janny zegt dat ze niet wil dat ik terug kom, maar ik voel en merk aan haar dat ze het er moeilijk mee heeft en mijn steun goed kan gebruiken. Ik vind het ook moeilijk om nu vrolijk op de camino te lopen, mijn gedachten zijn bij haar. De animo om dagboek te schrijven en foto’s te maken is even weg. Deze week had ik het er met Luc over en mijn besluit staat vast. Mocht mijn schoonmoeder overlijden dan keer ik z.s.m. terug naar huis. Janny is mij veel belangrijker dan de camino, die kan ik altijd nog doen.

’s-Avonds ga ik met Luc, Flora en J-J naar een restaurant waar we voor € 11,50 een pelgrimsmenu inclusief wijn krijgen. Ongelooflijk goed en veel gegeten. Tijdens het hoofdgerecht is onze wijnfles bijna leeg, op de tafel achter ons hebben de gasten een bijna volle fles achtergelaten. We ruilen onze fles met een bodempje wijn om voor die volle, en die gaat vervolgens ook leeg. Dan ruilen we weer terug met onze eigen fles met het bodempje wijn. We zitten inmiddels aan het toetje als de serveerster langs komt en een nieuwe fles wijn neerzet! Ondanks de zorgen toch veel plezier gehad, had ik als bliksemafleider ook nodig. Meer wijn gedronken dan zou moeten, maar het helpt me wel even de ellende van vandaag te verdringen. Zo is dit een dag geworden met grote tegenstellingen, morgen zien we wel weer verder. Onnodig te zeggen dat ik als een blok in slaap val.

REACTIES:
4 augustus 2010 19:31 | Door: Han Lasance

Veel meer dan je erg veel sterkte en alle goeds toewensen kan ik helaas niet doen.
Hartelijke groet,
Han Lasance

4 augustus 2010 22:57 | Door: Albert Voragen

Je besluit, hoe moeilijk ook, getuigt van de juiste prioriteit (vind ik). Het was ook de mijne. Mij overkwam het gelukkig niet. Ik hoop jou ook niet, maar in ieder geval sterkte ook voor Janny. H. Groet. By the way: lees met plezier en veel waardering (1700 km!!??) je verhalen.

5 augustus 2010 06:14 | Door: Yvon

Harry, Veel sterkte toegewenst voor jou en Janny! Ga ervan uit dat je het juiste kiest, wat je weg op dit moment ook is.
Lieve groet,
Yvon.

5 augustus 2010 14:28 | Door: Andre

Harry, snap je volkomen en ik had niet anders gedaan. deze reis kan jij altijd nog maken. IN tijd van nood is het thuisfront het belangrijkste.
Sterkte en hopelijk hoef je nog niet terug.
Andre

Vorige bericht                                                                                    Volgende bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.