Sarría 27 km

2 juli 2011. Sarria.

Vanmorgen beginnen we om 6 uur met een lekker ontbijtje van koffie met geroosterd brood, boter, jam en een banaan, voor € 3,50. Daarna aan de wandel, vroeg genoeg om weer de zonsopkomst mee te maken. Dit zijn altijd mooie momenten om de dag mee te starten. Een schitterende afdaling van 9 km van Fonfría op 1300 meter hoogte naar Triacastela op 600 meter hoogte volgt. Prachtige uitzichten op de omringende bergen, vele kleurnuances komen voorbij onze ogen. We komen in As Pasantes langs een enorme kastanje van ongeveer 800 jaren oud, met een omtrek van 8,5 meter. Maar ja, wij hebben “bij ons” in Beek de kabouterboom, die lijkt hier erg op. We lopen veel over rotsige paadjes die al eeuwenlang door pelgrims worden gelopen, miljoenen zijn ons voorgegaan, een heel apart gevoel. Ik kom langs dennenbomen en die typische geur komt mijn neus binnen, opent een vakje in mijn hersenkamer en een jeugdherinnering aan onze kampeervakanties in Otterlo komt eruit, het spelen en ravotten in de dennenbossen daar.

We worden wederom verwend met mooi zonnig weer, de paden lopen veel door bossen waardoor er veel schaduw is. Van Triacastela krijgen we niet veel mee, de route draait vrij snel naar rechts, de originele route via San Xil. Het alternatief via Samos laten we letterlijk links liggen. Die is vlakker, 5 km langer, meer voor fietsers, bovendien schijnt de Monasterio van Samos niet echt bijzonder te zijn. Onze originele route betekent meer klimmen, dus in Triacastela nemen we eerst koffie met chocoladebroodje. We krijgen geen spijt van onze keus. Weliswaar eerst een behoorlijke klim om ruim 200 meter hoogteverschil te overbruggen naar San Xil en de Alto de Riocabo, dan komen we weer over prachtige oude paden, de zogenaamde corredoiras, een soort tunnels van leisteen met eikenbomen.

Onze voorgangers

We voelen ons als pelgrims uit de middeleeuwen. Soms zijn de boswanden naast ons wel 3 meter hoog, en overdekken de bomen het pad volledig, alsof we door tunnels lopen. Dan weer komen we eruit en genieten prachtige uitzichten, of komen door verstilde boerendorpjes. Het besef dat we al dit moois over een week achter ons laten komt boven drijven. Een melancholisch gevoel, enerzijds jammer, voorbij, anderzijds weer energiek verder met onze plannen voor de toekomst.

In Furela houden we onze tweede stop, nu een cola met een bocadillo, lekker in de schaduw op het terras. Inmiddels het hoedje op, het is 29° en benauwd. Galicia heeft ons vandaag weer verwend met mooie routes. Vanaf Calvor, het laatste uur naar Sarria, is het praktisch gedaan met het natuurschoon, het wordt meer stads, een pad langs de weg. Bij de VVV in Sarria halen we een stempel en een plattegrond, we lopen door naar de tweede herberg in de Calle Mayor, Los Blasones (de wapenschilden). Ziet er netjes uit, een slaapzaal met 10 stapelbedden, ruim opgezet, nette sanitaire ruimten voor mannen en vrouwen gescheiden, een mooie achtertuin met wasplek, keuken, en internet. Voor € 9. Hier in Sarria barst het trouwens van de herbergen, het is goed te merken dat vanaf hier, 115 km voor Santiago, veel, met name Spaanse, pelgrims hun 100-km-traject lopen om de compostela te bemachtigen.

Na de douche en handwas even dutten, dan een biertje pakken en een tour door de stad. Ook boodschappen voor ons ontbijt gedaan, we kunnen hier goed zitten. Nadat ik in de herberg op internet ben geweest gaan we hier vlakbij ons menu eten. Dat is simpelweg entremeses, pollo con fritas , helado. Na het eten gaan Bertus en ik weer op internet, uitzoeken hoe we terug kunnen vliegen vanaf Santiago. We komen uit bij Vueling, die vanaf A Coruña rechtstreeks op Schiphol vliegt. Zaterdags om 9.35 uur vertrek, aankomst om 11.55 uur. Moeten we alleen nog boeken, en uitzoeken hoe we van Santiago het beste naar A Coruña komen.

Terug in de slaapzaal blijkt dat er van slapen voorlopig niet veel zal komen. De meeste bedden zijn bezet door pubers die op schoolreisje zijn. Althans, de bedden behoren bezet te worden, maar pas vanaf half 11 komen de slapers geleidelijk aan met veel licht en rumoer binnen druppelen. In een stapelbed ligt de jongen boven en zijn vriendin beneden, het eerste uur tenminste. Dan kruipt hij bij haar in bed en wie weet waar nog meer in, ze liggen in ieder geval lange tijd te klooien en te ginnegappen.

Afstand vandaag: 27 km
Afstand totaal: 923 km
Herberg: particuliere herberg Los Blasones

REACTIES:
2 juli 2011 17:08 | Door: Janny

Dit is wel een heel mooi stukje zeg! En die zon in de ochtend, schitterend! Nog even flink genieten Har.
Liefs

2 juli 2011 19:28 | Door: peregrinofrans

Hola Peregrino Harry,
Een pelgrimstocht is als het leven zelf. Een zoeken naar verbindingen tussen heden en verleden, gericht op de toekomst; ordening en relativeren. Inzien hoe betrekkelijk alles is. Onzekerheden ervaren en sterker worden. Jezelf tegenkomen en de balans opmaken. Vrijheid ondergaan en beseffen dat je met weinig ook ver kunt komen.
De waardevolle contacten onderweg spreiden gevoelens en meningen over de hele wereld uit. Het in wandeltempo ondergaan van zoveel moois aan bouwkunst, cultuur en natuur. Het zijn geweldige ervaringen!
Het is moeilijk om niet pelgrims het verhaal te vertellen!
Ik schreef je op 9 augustus 2010 een bekend gedicht, wat sluit met de wijze woorden:
“Alleen de pelgrim kan de weg ervaren”.
Ik heb geluk gehad het pad in 2005 in Eindhoven te starten en via de westelijke (eenzame) route naar Spanje te lopen om vanaf Puente La Reina met m’n vrouw naar SdC te lopen. Tot St. Palais (Frankrijk) ben ik amper pelgrims tegengekomen, wel mezelf!
Morgen is het ineens erg druk op het pelgrimspad. Sarria is 113 km voor SdC, en Spaanse studenten krijgen (extra) studiepunten als ze minimaal 100 km gelopen hebben en dit kunnen aantonen met een Compostelaat. Je loopt door een heel mooi oud bos met prachtige eiken. Ook over mooie slingerpaadjes met Keltische stenen muurtjes en mooi ouderwets landbouwgebied met maïs.
De route gaat over sappig groene heuvels, door kleine boerendorpjes langs hoeven en kerkjes, over holwegen, beekjes en onder oude eikenbomen door. Puur genot.
De holwegen (die hier Corredoira heten), stapplaatsen over riviertjes en met ommuurde paden van opeengestapelde keien werken als voortdurende tranquillizer. Wat een genot, wat een rust!
De corredoira wordt vochtiger door de bebossing. Deze paden doen bij regen tevens dienst als waterloop. Bij het gehucht Brea kom je voorbij de 100-kilometerpaal.
Verder gaat het pad over bochtige corredoira’s en ‘n asfalt weg, vervolgens is het dal van Miño dat je aankondigt bij het stuwmeer van Beleesarvan Portomarín in de buurt te komen. Dan de brug bij Portomarin over. Om de stad in te komen dien je een oude stadstrap met 45 treden te betreden. En dan over de bosweg na Portomarin loop je verder.
Geniet van elke stap.

Buen Camino,

2 juli 2011 23:29 | Door: Albert

In mijn laatste reactie viel me het verschil van karakter (vorig jaar en nu) op, maar nu, nog steeds, blijf ik onder de indruk van je pelgrimstocht! Het einde daarvan is overigens in zicht: nog maar 115 km … jeminee .. hoeveel kilometers heb je inmiddels gelopen?
Nog ruim 110 km .. is het eindpunt.. Ben zeer benieuwd hoe zich dat vertaald i

Vorige bericht                                                                         Volgende bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.