Orthez 28 km

3 juni 2011. Orthez.

Vandaag moeten we ruim 28 km afleggen, dus zoals gisteravond afgesproken staan we om 6 uur op en gaan om 7 uur de deur uit. Het is een mooie etappe met aardig wat flinke kuitenbijters. Das enerzijds een goede oefeningen voor de Pyreneeën, anderzijds betekent het een landschap dat golft, fraaie vergezichten, leuke dorpjes etc. Prachtig wandelen dus.  Onze eerste pauze nemen we na 10 km in Argelos, een verstild dorpje waar niets te krijgen is, behalve rust. Zeer veel rust, zelfs op een kerkhof is het niet stiller. Na 16 km stoppen we in Sault-de-Navailles, dat meer te bieden heeft. Zoals een bakker waar we een paar lekkere broodjes kopen en in de bar van een hotel een cola drinken. Na 21 km houden we de lunchpauze op een schaduwplek in het gras. Vanmorgen begonnen we met 15° , het bleef lang onder de 25° maar inmiddels hebben we al 32° gemeten. Toch genieten we van dit weer, de zon maakt alles vrolijker en de uitzichten mooier. Een Frans paar loopt ons tegemoet, zij zijn van Rome naar Santiago gewandeld en vandaar terug gewandeld richting huis, bij Bordeaux. Op 8 januari vertrokken ze, en nog één week te gaan. Daar word je stil van.

Om 14.30 uur zijn we in Orthez en melden ons bij de OdT, waar we de sleutel krijgen van onze refuge. Om 18 uur moeten we daar zijn, want dan komt de hospitalier om te incasseren (€ 8) en uit te delen (een tampon voor de credencial). Het Franse paar zei ons al dat de refuge goed is, hij is in ieder geval bijzonder. Via een wenteltrap op de tweede verdieping van een middeleeuwse toren van Hotel de la Lune. Grote woonkeuken, 2 slaapkamers met elk 3 bedden, badkamer en WC apart, wasmachine, redelijk netjes allemaal. Gisteren hebben we al een wasmachine volgestouwd met ons vieze wasgoed, daarna in de droger gehad, dus vandaag een simpel handwasje. Ik was aangekomen in Orthez best moe, maar niet stuk. Positief!

Bij de refuge ontmoeten we een Noor. Hij is 12 dagen op pad geweest op de route van Le Puy en gaat vanavond met de trein naar Parijs. Om de tijd te doden zocht hij deze refuge op, meer dan een kop koffie kunnen we hem niet aanbieden, maar deze accepteert hij dankbaar. Een half uurtje Engels zitten kletsen met hem, leuk en leerzaam, collega’s! Op het eerste gezicht en al pratende met hem komt hij enigszins vreemd over, ik weet niet goed of ik hem moet vertrouwen.

Na de douche en de handwas gaan Bertus en ik naar de OdT voor het adres van de mediatheek (om te internetten), voor adressen waar ze goedkope en goede pelgrimsmenu’s aanbieden, en voor een pelgrimsonderdak voor morgen in Sauveterre-de-Béarn. J-J had al gebeld maar kreeg geen gehoor. De dame van de OdT belt voor ons en op mijn naam reserveert ze slaapplek voor ons vieren. Kost wel € 31 p.p. inclusief avondeten en ontbijt. Mijn naam doorgeven is wel kolderiek, want ik begin meteen de Franse spelling te noemen. Dan noemt ze me Robert. Ik zeg, nee, Harry, Robert is voor de 1e letter van mijn achternaam. Ze heeft een hoop schik met de dame aan de andere kant, als ik zeg dat ik een maand heb zitten leren om mijn naam zo te kunnen spellen, en haar mijn briefje met het spellingsalfabet laat zien. Ze is gewoon een heel aardige dame die haar best doet voor ons.
Terwijl Bertus op zoek gaat naar een terras ga ik naar de mediatheek voor mijn weblog. Dat duurt even, geen mogelijkheid om foto’s te plaatsen. Na gedane arbeid zoek ik Bertus op, niet te vinden, dan maar naar een supermarkt waar ik een Yogho koop voor het ontbijt met muesli morgen, en een blik Pelforth voor dadelijk. In de supermarkt tref ik Bertus, Tootje en J-J, terug bij de refuge delen Bertus en ik het blik Pelforth.

Als ik de prijs voor de slaapplek morgen doorgeef heeft Tootje commentaar, terwijl ze eerst had gezegd dat een dergelijk bedrag voor een keer niet erg is. Er is nu eenmaal geen refuge in Sauveterre-de-Béarn. In feite heeft ze bijna overal commentaar op, dus ik laat het maar zo. Na een paar dagen samen lopen verbaas ik me er steeds meer over, alles wil ze geregeld hebben, ze is ongeduldig, is ’s-morgens al een eind weg als wij de rugzak nog moeten omhangen. Ze probeert J-J te dwingen met haar mobieltje herbergen te reserveren, maar die wil dat helemaal niet, hij gaat liever op de gok (of in goed vertrouwen). Als de routebeschrijving even geen 100% is raakt ze geïrriteerd, terwijl de routepijlen wel juist staan. Ze wil vroeg op pad en snel doorlopen, om vroeg binnen te zijn, anders is er misschien geen plek meer. Maar als we dan al rond de middag in een refuge zitten klaagt ze dat ze de hele middag moet rondhangen. Ook na een klim vandaag de opmerking dat het helemaal geen nut had, want nu dalen we toch weer af?!? En het is óf te koud, óf de zon is te warm. Ik merk dat ik me eraan ga storen, maar ook dat ik het haar niet kwalijk neem en er niet met haar over in discussie wil. Waarom? Simpel, ze is als een grote spiegel voor me, ik zie precies mijzelf en de redenen voor mij om een tijd op pad te gaan. Dit ongeduld, cynisme, negativisme, deze irritatie, het tevoren alles regelen zijn exact de dingen die ik op mijn tocht wil kwijtraken. Ik verbaas me erover dat ze nu al 2 maanden onderweg is, altijd een slaapplek en eten heeft gekregen, en toch nog steeds niet veranderd lijkt. Dat maakt me ook bang. Gaat voor mij hetzelfde gelden, hoe lang moet ik dan niet onderweg zijn om van die nare eigenschappen af te komen. Toch goed, dit duidelijke signaal, ik moet er zelf meer werk van maken dingen met andere ogen te bekijken, vertrouwen te hebben in de goede afloop, te accepteren wat er op me afkomt, van alles proberen de positieve kant te zien en de negatieve te mijden. Mijn opmerkingen richting Tootje zich niet druk te maken om dingen die toch niet te veranderen zijn, en vooral de positieve benadering te zoeken slaan nog niet aan. Ik hoop echt voor haar dat ze de resterende tijd wel die verandering ondergaat, nu is ze meer met een wedloop bezig.

De Noor die we vanmiddag ontmoetten komt tegen 6 uur terug voor een stempel, kort erna komt de hospitalier geld beuren (€ 7) en stempelen. We vroegen de Noor of hij mee gaat eten en na enige aarzeling stemt hij toe. We lopen naar restaurant Les Jacobins. Het menu de jour is alleen voor tussen de middag dus bestellen we een schotel van de kaart. Ik iets Baskisch en dat smaakt uitstekend, geen idee wat het is.
De Noor draagt een T-shirt met de tekst don’t go to church, be the church. Ik vraag hem of daar een organisatie achter zit, of een betekenis. Hij vraagt mij wat ik denk dat het betekent, en zo komen we verzeild in een geloofsdiscussie. De tekst betekent de church is Jezus, dus wees zelf Jezus, om gelovig te zijn hoef je de kerk niet te bezoeken. Hij blijkt een protestantse pastoor te zijn. Bizar, toeval: vorig jaar ontmoet ik de eerste week een RK priester uit Parijs, en nu een protestantse dominee uit Noorwegen. Het maakt de maaltijd een stuk levendiger, om 20.45 uur gaat de Noor richting station en wij naar de refuge. Bonne nuit.

Afstand vandaag: 28 km
Afstand totaal: 186 km
Herberg: Les Amis de Saint-Jacques, bij Hotel de la Lune

Vorige bericht                                                                            Volgende bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.