Een terugblik

(Naar eerste reisverslag)

22 april 2012. Een terugblik.

Er is driekwart jaar voorbij sinds mijn terugkeer van de camino, hoe kijk ik er nu tegenaan? De eerste week ben ik nog een paar dagen thuis gebleven, er waren meteen enkele karweitjes te doen. De UPC mediabox deed het niet meer, Janny kon althans geen beeld meer eruit krijgen. Logisch, hij was kapot en moest vervangen worden. Ook enkele administratieve zaken regelen, waaronder verzekeringen en facturen uiteraard. Kortom, reeds na drie dagen zat ik weer helemaal in de routine die ik zes weken achter me had gelaten. Toen enkele dagen naar het werk geweest, daar waren eigenlijk nauwelijks spannende dingen gebeurd en er lag gelukkig niets urgents op me te wachten. Dus kon ik dinsdag de 19e juli onbezwaard met mijn vierdaagse beginnen. Ondanks de levensgrote tegenstelling met de camino heb ik hier erg van genoten, en hem goed uitgelopen. 

Begin augustus hebben Janny en ik onze Eriba Triton opgehaald en zijn er gelijk een lang weekend mee naar Twente geweest, heerlijk. Eind augustus nog lekker samen 2 weken met de caravan op een camping aan een stuwmeer in Zuid Duitsland, bij Gunzenhausen gestaan, dat was allemaal fantastisch. We hadden een heerlijke tijd van samen genieten. Daarna begon echter de dagelijkse routine van werken en de verplichtingen thuis, naast de leuke dingen als de nieuwe biljartcompetitie. Geleidelijk aan begon ik moeite te krijgen met deze sleur, de hunkering naar de eenvoud van de camino nam toe. Janny en ik bleven er veel uitgaan, wandelen in het weekend, wandelweekend met Paula en Ben, een weekendje Keulen, en nog veel meer andere leuke dingen tussendoor. Het kon niet op, maar ik merkte dat het mijn verlangen naar een nieuwe camino niet temperde. In Keulen heb ik uitgebreid in een boekhandel staan neuzen in boekjes over verschillende caminoroutes naar Santiago.

Ik merk wel duidelijk voordelen van mijn 1.700 km lange camino, zeker op mijn werk. Ik maak me niet meer zo vaak druk om dingen. Soms heb ik er wel last van als dingen niet lopen zoals ze zouden moeten doen (hoofdpijn, spanningsklachten e.d.), andere keren denk ik makkelijker het zal allemaal wel. Het werk blijft toch de belastende factor, de druk om zaken goed en tijdig te doen. Zodra ik naar huis kan kom ik sneller tot rust dan voor mijn camino, kan meer genieten van deze vrije tijd en van de weekenden. Ik merk dat heel goed aan mijn biljartwedstrijden. Waar ik eerst moeite had me te concentreren op de wedstrijd en het werk los te laten, gaat me dat nu veel beter af. Niet voortdurend, maar wel veel vaker. Ik had nogal eens de neiging te verzanden in zelfmedelijden; vandaag was een rotdag, morgen ligt er weer een rotklus, dus zal het biljarten vanavond wel niks worden. En inderdaad, dan werd het vaak ook niks. Nu kan ik me veel beter oppeppen voor een wedstrijd.

Blijft het feit dat ik een steeds heftiger verlangen naar een nieuwe camino krijg. Ik zou net als Bertus en als vele anderen wel eens van huis uit willen vertrekken, maar dat zal er voor mijn pensionering niet inzitten. Dus zoek ik naar andere mogelijkheden, bijvoorbeeld in 2013 tien weken vrij nemen om vanaf Le Puy-en-Velay naar Santiago te wandelen. Eerst de Via Podiensis en daarna de Camino Francés. Ja, weer de Camino Francés, want de tweede keer zou ik de camino anders benaderen dan de eerste keer. Terugblikkend op mijn camino heb ik bedacht, dat het bijhouden van een weblog met het plaatsen van foto’s daarop veel tijd kostte. Die tijd ging ten koste van de tijd die ik had om diepgaande gesprekken met andere pelgrims te voeren, en ook met beheerders van herbergen e.d. Dit kwam voor een deel ook doordat ik al die tijd samen met Bertus en Jean-Jacques liep. We hadden veel aanspraak aan elkaar, ook als we eenmaal in een herberg waren. Het contact dat we dan met anderen hadden was meestal oppervlakkig. Ik vind het nu jammer dat ik niet de moeite heb genomen met een aantal mensen een dieper contact te zoeken, dat had ongetwijfeld veel interessante achtergronden opgeleverd over waarom mensen de camino doen. En ik had ze misschien daarbij behulpzaam kunnen zijn, met het bereiken van hun doel. En zij mij.
Een tweede reden voor een hernieuwde Camino Francés is, dat het qua natuur een fantastische route is. Het is geen straf die nogmaals te moeten lopen. Bovendien verwacht ik nu dingen te zien die ik eerder over het hoofd gezien heb. Ik zal ook proberen andere overnachtingsplaatsen te nemen, zodat ik daarvan ook meer kan ontdekken.

Steeds vaker droom ik van een nieuwe camino, en probeer te ontdekken waar die aantrekkingskracht vandaan komt. Hele stukken alleen, primitieve slaapplaatsen, hitte, dorst, honger, simpel eten, kwaaltjes, en toch zo’n sterk verlangen. Dat moet hem zitten in het ontbreken van alle verplichtingen. Ik hoef niets anders dan van de ene plek naar de andere te wandelen, niemand verwacht iets van me, niets moet voor een bepaalde tijd af of aan bepaalde kwaliteitseisen voldoen. De hele camino lang heb je vrijwel nooit een plek met enige privacy, zoals thuis waar ik mij op mijn kamer kan terug trekken. Thuis kan ik muziek draaien of zelf maken, biljarten, fietsen, noem maar op, maar onderweg mis ik dat niet of nauwelijks. De eenvoud van de camino is onovertroffen, de camino blijft iets fantastisch om te doen. Een vervolg moet en zal er komen!

Van alle foto’s van de Voie de Vézelay en de Camino Francés heb ik een videofilm gemaakt:

Vorige bericht

1 thought on “Een terugblik

  1. Een vooruitblik…

    Hallo Harry,
    In 70 dagen kan je zeker vanaf je voordeur naar SdC lopen! En doe het in 2013, je weet nooit wat de toekomst brengt!
    (Zo kon ik in 2010 niet lopen daar ik als mantelzorger voor een vriend zorgde. Dit jaar ben ik geblesseerd) Als je voor de camino Francés 4 weken rekent dan blijven er nog 6 weken over. Je zou over de westelijke route kunnen lopen, via Rouen, deze is vrij vlak. Het wordt wel wat Spartaans, maar ik denk dat je dat ook wel zoekt.
    Je zou voor overnachtingen als alternatief een Tarptent kunnen nemen tot St. Jean Pied de Port. Deze weegt slechts 800 gram, je wandelstokken gebruik je dan als tentpaal. En mocht je toch nog blogs willen schrijven gebruik dan een tablet. Kost je minder tijd en zo kan je in mooie gesprekken geraken…
    Succes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.