15 September 2018: Van Steyl naar Roermond 24 km

Zaterdagmorgen, geen vroege bussen, Janny brengt mij al vroeg naar Nijmegen CS. Rond half 9 kom ik aan op station Tegelen en loop de 2 km naar Steyl, tot het kruispunt met de St. Michaelstraat:
Net buiten Steyl kom ik bij de Kapel van O.L. Vrouw Hulp in alle Nood te Geloo.
De legende gaat, dat een priester deze kapel in de 17e eeuw liet bouwen, maar de kapel werd in 1863 afgebroken i.v.m. de aanleg van de spoorlijn Roermond – Venlo. De jaren daarna brachten meerdere machinisten hun trein hier tot stilstand omdat ze een zeldzaam lichtverschijnsel zagen. Besloten werd toen tot de bouw van een nieuwe kapel in 1868, waarna de lichtverschijnselen ophielden. Deze kapel werd door een omvallende boom vernield en in 1946 vervangen door de huidige.

Over verschillende veldwegen gaat het verder tot de bosrand, waar een stukje Pieterpad dat door Duitsland loopt gevolgd wordt. Een mooi traject, dat met dit mooie weekendweer wat drukker door wandelaars bezocht wordt. In de buurt van de grenspost met de witte steen is het tijd voor koffie. Daarna wordt de route vervolgd over de Prinsendijk, dijk genoemd omdat dit pad door een voormalig heide- en moerasgebied loopt. In vroeger tijden was hier het galgenven, de benaming moge duidelijk het doel aangeven. Op de Prinsendijk kom ik langs een infobord over de pelgrimsweg door deze regio:
Aan de rand van Swalmen kom ik langs een tuin waarin een modelbouwer zijn lusten heeft botgevierd:
De route loopt verder richting Asselt, ik steek via een bruggetje de Swalm over langs de ruïne van kasteel Ouborg.
Dan komt de route bij de Asseltse Plassen uit, een recreatiegebied langs de Maas.In Asselt zelf is net een rondleiding bezig bij de St. Dionysiuskerk en het ertegenover gelegen streekmuseum.
Ik begin aan de laatste km’s voor vandaag naar Roermond, eerst kom ik langs de Caroluskapel in de Swalmerstraat. Een eind verder kom ik bij de St. Christoffelkerk, waar ook de pelgrimsrefugio moet zijn. De sleutel hiervan is te verkrijgen bij Theaterhotel De Oranjerie op het Kloosterwandplein. Eerst maar even halen; pelgrimspaspoort inleveren, € 5 betalen, morgen de sleutels weer inleveren dan krijg ik mijn pelgrimspaspoort gestempeld terug. Bij de receptie van de Oranjerie hebben ze geen idee waar de ingang van de refugio is, ze beheren alleen de sleutels. Dan eerst een lekker biertje op het terras van de Oranjerie.
Terug naar de St. Christoffelkathedraal, die nogal ingepakt ligt tussen andere gebouwen. Omdat niet direct duidelijk is voor welke ingang mijn sleutels dienen loop ik bij de ontvangstruimte naar binnen en vraag naar de ingang van de refugio. Een van de mannen loopt met me mee naar buiten, een stukje om de kerk heen. Ik heb 3 sleutels, 1 voor de elektronisch bediende toegangspoort, 1 voor de buitendeur en 1 voor de binnendeur van de refugio zelf. Zie de filmopnamen voor details. De refugio is basaal, doet me denken aan de eenvoudige pelgrimsherbergjes in Frankrijk, maar heeft ontegenzeglijk aantrekkingskracht. 
De bedden in de kast zijn wel zeer bijzonder, kastdeur openen, bed neerlaten en klaar. Benieuwd hoe het is hier de nacht alleen door te brengen. Ik ben en blijf de enige pelgrim, de douche is goed, daarna het centrum in voor een goede maaltijd. Als afsluiting nagenieten op een terras aan de Markt, de temperatuur laat dat goed toe.

VERDER NAAR DAG 7                         TERUG NAAR ETAPPESCHEMA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.