Leuk?

Wat is daar leuk aan, dan?
Dat is een veel gehoorde reactie als ik anderen vertel van mijn plannen om een pelgrimstocht van enkele weken te gaan maken, en van wat zo’n tocht inhoudt. Als ik er zelf over nadenk is het ook moeilijk uit te leggen wat er leuk aan is. ’s Morgens vroeg opstaan, vaak een karig of soms zelfs geen ontbijt, uren lopen voor je eerste kop koffie, kilometers maken, klimmen en dalen tot je benen en voeten er zeer van doen, zeulen met een rugzak van 10+ kg, als het tegen zit uren in je poncho door de stromende regen. Dan kom je eindelijk aan op je volgende overnachtingsadres, en krijg je een slap stapelbed op een grote slaapzaal, een eenvoudige douche met hopelijk warm water, mag je met de hand je kleren wassen, en ’s avonds eet je een sober pelgrimsmenu dat niet kan tippen aan de maaltijden die je zelf thuis maakt.
Natuurlijk chargeer ik enigszins, soms zijn de pelgrimsherbergen fantastisch goed, soms neem ik een pension. Ik ben een luxe pelgrim, hoef niet met een zeer beperkt budget op pad te gaan; voor die pelgrims heb ik echt bewondering, ik zou dat niet kunnen. En ik heb geen hekel aan mijn vrouw, integendeel.
Dus wat vind ik zo mooi aan een pelgrimstocht? Ten eerste alles wat mijn zintuigen overkomt: de prachtige, onbekende natuur met haar geuren en geluiden, de onbekende dorpen en steden, contact met andere pelgrims en de plaatselijke bevolking. Ten tweede de innerlijke rust: het enige waar je je druk om kunt maken is het vinden van een slaapplaats aan het eind van de dag, liefst met enige basale uitrusting. En juist op de Via Francigena verwacht ik op pad te gaan zonder tevoren een slaapplaats gereserveerd te moeten hebben. Ten derde de eenvoud van leven, misschien een soort struisvogelpolitiek; ik krijg niets of nauwelijks iets mee van alle wereldlijke ellende.
Het is eigenlijk niet uit te leggen waarom je de luxe en liefde thuis inruilt voor een soort zwerversbestaan van enkele weken. En ik weet uit ervaring, dat ik onderweg soms heimwee krijg, Janny ontzettend mis, en vaak blij ben als het erop zit en ik weer naar huis ga. Maar eenmaal thuis begint het na korte tijd alweer te knagen, de luxe sleur thuis is ook niet alles, er ontstaat een soort wegwee. En zo ontstaan dan de plannen voor een nieuwe tocht, de cirkel is weer rond. In plaats van om uitleg vragen kun je beter zelf op pad gaan, je zult niet de eerste zijn die met het pelgrimsvirus besmet raakt.

Juist omdat ik Janny erg ga missen, en zij mij, heb ik onderstaand nummer op mijn mobieltje gezet en ook in dit bericht. Het is plezierig vertrekken in de wetenschap dat je weer warm thuiskomt.

NAAR DE VOLGENDE DAG                    TERUG NAAR ETAPPESCHEMA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *