6 Oktober 2018: Naar Vilalba 21 km

Ik word wakker van enig rumoer op de gang, het is half 8. Kurt en Debby zijn nog stil, ik ga me wassen en aankleden. Ontbijten in de eetzaal met zelf geroosterd brood, het is allemaal prima verzorgd hier.Om 20.25 uur stap ik naar buiten en ga alleen op pad. Het is fris, nevelig, de eerste 2 uren heel licht gemiezer. Te weinig voor de poncho, mijn vest moet dat kunnen hebben. Dit grijze weer geeft toch wel een bijzonder accent aan de morgen, ik vind het niet onprettig.
Al snel ben ik Abadín door en wandel de natuur in, na 2 km kom ik bij een bruggetje over de Río Abadín.
Het is een prachtige route vanmorgen, min of meer parallel aan de autobaan maar er ver genoeg van verwijderd.  Ik kom langs een oude, vervallen horreo dicht bij de autobaan. De boerderij moest ervoor wijken, maar de horreo is beschermd als monument en moest blijven staan. Geen foto, wel op de film. Na de kleine herberg van As Paredes na 6 km kom ik door een mooie oude holle weg.
De route loopt door Castromaior, langs een huis waarvan de bewoner ook iets met de camino heeft.
Kort na Castromaior kom ik langs een oud pelgrimskruis.
Na 9 km moet ik even 150 meter van de route af om bij een pelgrimsbar, Cafe O Barrio te komen. Ik neem 2 bakkies koffie, en een Napolitano. Terwijl ik in gesprek ben met het Nederlands echtpaar dat aangeschoven is aan tafel komen Kurt en Debby binnen, in de poncho. Ik doe mijn vest uit en ga in polo verder, koud is het niet. Een stuk verder gaat het gemiezer over in lichte regen, dan toch maar de poncho aan. Ik ben blij dat ik mijn vest al uitgedaan heb, dat was veel te warm geweest. Bij Martiñan kom ik over de middeleeuwse brug over de Río Batán. Vooraan op de brug zit een of andere alternatieveling op de grond, zelfgemaakte dingen die uitgestald zijn op een houten blad te verkopen. Hij gebaart meteen dat hij niet gefilmd wil worden. Ga dan maar ergens anders zitten zeg ik, ik wil deze brug filmen. In de consternatie vergeet ik een foto van de brug zelf te maken (wel op film), dus alleen de rivier zelf.
Dan wordt het een beetje knijpen, ik moet dringend naar de WC. Gelukkig, in Goiriz even van de route af naar de N-634 waar een bar is. Weer koffie met een chocoladekoek. Ook het Nederlands echtpaar en later Kurt en Debby komen hier binnen, net als de nodige andere pelgrims. na de koffie even hiernaast kijken bij de kerk van Goiriz met bijliggend kerkhof. dat valt op door de grote granieten kruizen die over op de grafmonumenten staan. Dit schijnt te stoelen op het oude Keltische geloof dat deze kruizen het boze afweren.
Eigenwijs als ik ben loop ik niet langs de N-634 verder om een stukje route af te snijden, maar loop ik de 150 meter terug naar de eigenlijke route, die verderop de N-634 kruist. Meteen vanaf de bar heb ik de poncho aangedaan, te miezerig.
Vilalba kom ik binnen over een lange voetgangersbrug, die mij enigszins overdreven aandoet. Zo druk is het hier nou ook weer niet. Daarna is de route even onduidelijk: de schelp op een post wijst met de open kant richting rechts, maar de pijl eronder naar links. Even checken op mijn mobiel, de schelp heeft het goed. Blijkt later te kloppen als ik borden richting Parador zie, mijn herberg is daar in de buurt. Door de Rúa Porta de Cima ga ik door het oude gedeelte, dan rechtsaf naar Albergue As Pedreiras. Vrij nieuw, ik krijg in de ruimte achterin een onderbed toegewezen van 4 stapelbedden, er gaat ook een trap naar boven met andere bedden. Boven mij ligt een Engelsman, die verhuist later echter naar boven omdat daar een bed is vrijgekomen. Elk bed heeft een locker. Ik ga scheren en douchen, de was laat ik maar zitten vandaag, geen druppel gezweet.  Daarna het centrum in, dat stelt weinig voor. De Torre de Andrade is omgebouwd tot Parador.
Een kamer kost hier toch maar € 70; het Nederlands echtpaar kreeg een overnachting kado van hun kinderen. In het centrum ligt ook de Santa Maria-kerk.
Voor de rest kan ik weinig boeiends ontdekken hier. Xoldra Vilalba vind ik een geschikte bar om te vertoeven. Ik bestel croquetas de jamón bij mijn biertje en later nog een Rioja terwijl ik mijn dagboek bijwerk, de route voor morgen lees en wat appjes verstuur. Verder zie ik hier geen enkele andere pelgrim. Een rondje centrum de andere kant op levert ook niets op, wel een stempel bij de toeristeninfo, en een supermercado voor water. Na het rusten op bed keer ik ’s avonds terug naar dezelfde bar, waar ik een grote Griekse salade eet, met tarta de queso na. Tot kwart over 9 zit ik in de huiskamer, maar er is weinig leven, geen bekenden, en ik ben best moe, dus naar bed. De 4 stapelbedden in “mijn” ruimte zijn gevuld met een groep Spanjaarden, 5 vrouwen en 1 man. Vrouwen, dat is meestal gunstig wat gesnurk betreft. Mijn bovenbed blijft leeg, welterusten.

TERUG NAAR VORIGE DAG                         VERDER NAAR VOLGENDE DAG

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.