5 Oktober 2018: Naar Gontán/Abadín 22 km

Heerlijk geslapen, erg rustig hier. Om 7.30 uur gaan we ontbijten in de woonkeuken, de gastvrouw heeft ons ontbijt klaargezet in de koelkast: een soort gebakjes uit de eigen confitería, melk met cornflakes, sapje, koffie kunnen we zelf zetten. Kwart over 8 naar buiten, erg fris, voor het eerst ’s morgens mijn vest aan. Nog een klein stukje bebouwde kom, dan meteen steil omhoog over een mooi bospad. Na 3 km komen we “boven” aan in Grove, mooi uitzicht.
Een mooie route, veel onverharde wegen door enkele gehuchtjes, in Grove zelf lopen we onder een horreo door. Kort na Grove een oud pad door een zogenaamde holle weg.
Het volgende gehucht waar we door lopen is San Pedro met zijn Capela de San Pedro da Torre, dicht natuurlijk.
Het blijft continu stijgen en dalen over mooie oude weggetjes, 1,5 km verder komen we bij de Capela de San Paio in San Pelayo.
Vanaf hier zie ik Mondoñedo in de vlakte liggen. De eerste km door de buitenwijken is weinig verheffend, maar daarna kom ik door enkele oude straatjes bij de Praza da Catedral, met zijn kathedraal uiteraard.
Alhoewel, kathedraal?
Eerst even op het terras, waar al zo’n 15 tot 20 pelgrims zitten. Tijd voor koffie met een napolitano. Kurt en Debby zeggen me toch voor de lagere en langere variant te kiezen. Die is 4 km langer dan mijn 13 km lange, hoge route, maar de hoge route is veel steiler, overwint veel meer hoogtemeters en heeft het tweede stuk weinig schaduw. En de zon schijnt volop. Toch heb ik er zin in, mijn lijf testen. Bovendien is op beide varianten onderweg niets te krijgen, dus voldoende water meenemen. Debby gaat ondertussen de kathedraal bekijken, maar komt al snel terug. Is nu een museum, nog gesloten, fotograferen en filmen mag niet, wel 2 mooie stempels bij de desk. Dan ga ik die stempels maar halen en beperk mijn bezichtiging verder tot de buitenkant, hier op het terras aan dit mooie plein geniet ik al genoeg. Na een tweede koffie nemen we afscheid, en zoek ik mijn route door Mondoñedo. Volgens de gids zou ik de in de straat gelegde schelpen moeten volgen, maar die ben ik al snel kwijt. Ik zie een bordje “Camino” en volg dat. Dan zie ik al snel Kurt en Debby een stuk beneden mij lopen, mijn weggetje lijkt ook op die weg uit te komen. Shit, verkeerd. Even twijfel ik nog, signaal van boven om niet de hoge te nemen? Maar nee, kom op zeg, ik heb mijn zinnen gezet op de klim, en loop terug. Waar ik bij het bord afgeslagen ben ga ik nu de andere kant op, en dan zie ik de Santuario da Nosa Señora dos Remedios opdoemen, dat is mijn route! Vanaf hier gaat het verder goed en kan ik de duidelijke route-aanduidingen weer volgen. In het gehucht Rego de Cas kom ik langs een oud kruisbeeld.
De eerste 2,5 km na Mondoñedo zijn relatief vlak, maar in Cesuras sla ik linksaf en begint het klimmen. Het wordt steeds steiler, het eerste stuk nog wel in de schaduw maar desondanks zweet ik me rot. Halfweg wordt het opener, minder schaduw, mooi uitzicht.
Voordeel nu de bomen weg zijn is dat de wind vrij spel heeft, en de wind zorgt af en toe voor een heerlijke verkoeling nu ik hoger kom. Verder stop ik vaak voor een kort moment, adempauze en water drinken. Het klimmen valt me echter best mee, ik vorder gestaag, hier boven lopen paarden los die schichtig verdwijnen zodra ik in beeld kom.
Dan heb ik het hoogste punt voor vandaag bereikt, 670 meter, het is 12.50 uur! In iets meer dan een uur heb ik 500 meter hoogteverschil overwonnen, ik ben trots op mijzelf. En ik geniet volop, het is hier zo mooi en zo rustig, ik zie geen enkele andere pelgrim. Enige nadeel is misschien dat er geen enkele geschikte plek is om even te zitten. Uiteindelijk besluit ik tegen een km-paaltje op de grond te gaan zitten voor mijn fruit en kaasjes. Na 20 minuten weer verder, mooie uitzichten wisselen elkaar af.
Eindelijk kom ik iemand tegen, een boer in een auto. Eenmaal op hoogte kent de route nog wat “ups en downs”, ik kom langs een grote stal waar een grote hond tekeer gaat en gelukkig aan de ketting ligt. Het heidelandschap hierboven is erg mooi.
Dan begint de geringe afdaling naar Gontán en Abadín, die beide nog op een hoogte van 500 m liggen. Tegen half 3 kom ik in Gontán langs een terrasje waar Stephan en Josef zitten. Zij zijn vanmorgen in Mondoñedo gestart, hebben ook de hoge route genomen, maar zijn behoorlijk moe, waarschijnlijk nog van de lange wandeldag gisteren zeggen ze. Ik besluit 700 m verder te lopen en ben dan bij Albergue Xabarín in Abadín, waar ik een bed gereserveerd heb. Een zeer vriendelijke dame, Pilar, spreekt Engels, schrijft me in en legt het nodige uit. Zij heeft mij samen met Kurt en Debby ingedeeld in een kamer met 3 stapelbedden (zij hadden bij hun reservering gemeld dat hun amigo Harry hier ook sliep). De toegangsdeuren voor en achter en de slaapkamerdeur werken met een pasje, er zijn 2 mooie badkamers, een grote leefruimte met keuken, en achter een grote tuin met waslijnen. In de keuken staan gratis spullen om te pakken zoals koffie, koekjes. De bedden hebben eigen beddengoed, en we krijgen een grote handdoek. Voor € 15 is dit nagenoeg gelijk aan hostalkwaliteit. Bij de indeling van de kamers schat Pilar de drukte in, zij verdeelt de pelgrims zoveel mogelijk over alle kamers en stouwt niet eerst alle bedden in een kamer vol. Mooi. Dan douchen en buiten kleren wassen, daarna 100 meter verder tegenover elkaar 2 bars/restaurants. Ik ga binnen zitten (uit de warme zon) en beloon mijzelf na deze prachtige, inspannende dag op een grote bier.
Ik bestel er ook een grote ensalada mixta bij, wat vitamientjes kan ik nu wel gebruiken. Aan een andere tafel naast me zijn 4 Spanjaarden gaan zitten, die zojuist bij de bar aan de overkant hun rugzakken en een rolkoffer hebben opgehaald. Wordt dit het beeld voor de komende week, de laatste 120 km, rugzakvervoer?
Met een kop koffie begin ik mijn dagboek bij te werken, dan zie ik Kurt en Debby langs komen. Zij gaan op het terras, zitten, ik schrijf mijn verhaal af en ga dan met een kleine caña bij hen zitten. Ik krijg bericht van Janny, Wouter en Jaleeza hebben een zoon, Riv!
Bij de supermercado haal ik een appel, banaan en water, Debby koopt hier avondeten voor haarzelf, voor in de herberg, omdat het restaurant pas om 19.30 uur opent. Om half 8 lopen Kurt en ik naar het restaurant, maar Debby loopt mee? Zij heeft haar eten al op en hoeft niets meer, maar drinkt wel mee met de wijn die wij bij ons menu krijgen. Voor de rest kijkt zij toe hoe wij een empanada met vlees, en daarna pollo met frietjes wegwerken. Vreemd, kan ze niet een uurtje alleen zijn? Ik merk dat ik me meer aan haar ga ergeren, elke dag hetzelfde verhaal, in de USA kun je overal de hele dag door eten, wat je maar wil, en elke dag wil ze pulpo eten. Ik ga haar de komende dagen meer negeren, heb geen zin in ergernissen.

Terug in de Albergue raak ik in gesprek met een Nederlands echtpaar dat vanaf huis is vertrokken. Van hen krijg ik de tip voor een hostal in Baamonde, omdat ik geen zin heb in het grote klooster daar te overnachten. Ik regel dat meteen op internet, om half 10 naar bed. Wij bezetten de 3 onderbedden, de bovenbedden blijven leeg.

TERUG NAAR VORIGE DAG                         VERDER NAAR VOLGENDE DAG

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.