27 September 2018: Naar El Pito 13 km

Heerlijk geslapen, ik voel me uitgerust als ik om 7.30 uur naar de ontbijtzaal loop, ik heb zin in de wandeling van vandaag. Wel wat spannend, want ik ga de variant via Esteban de Pravia lopen. De weg eindigt daar na de haven bij de oceaan, daar liggen trappen omhoog naar de Espíritu Santo met kapel en uitkijkpunt. Maar volgens de gids waren de trappen vermoedelijk tot eind juni afgesloten, dus afwachten hoe dat nu is. Wat kleine zoete broodjes, fruit en koffie en dan lekker naar buiten, het is 8 uur geweest en net licht genoeg. Direct via de N-632 de Río Nalón over, links een klein haventje van Soto del Barco.
Bij de splitsing waar de camino rechtdoor gaat naar Muros de Nalón sla ik rechtsaf richting San Esteban, een rustige weg. Al snel krijg ik de opkomende zon te zien boven de Ría de San Esteban.

Ría de San Esteban

Ik loop langs de jeugdherberg alias pelgrimsrefugio, die sinds dit voorjaar helaas gesloten is, naar de haven.
Mooi hier, de weg eindigt abrupt bij een zitplek aan de kust, de trappen omhoog zien er gerestaureerd uit.
Mooi om de Cantabrische Zee zo woest tekeer te zien gaan.
Dan begin ik aan de vele traptreden omhoog de klif op, halverwege al een mooi uitzicht naar het oosten.
Dan kom ik boven bij het uitkijkpunt “Mirador del Espíritu Santo”, genoemd naar de kapel die hier staat. Schitterend gewoon, dat belooft wat voor de komende dagen.

Kapel El Espíritu Santo

Bij de kapel staat een infobord over een Spaanse film, die in 1983 een Oscar gewonnen heeft, en waarin enkele scenes bij deze kapel gedraaid zijn.

Na een tijdje genoten te hebben van het overweldigende uitzicht en de rust hier ga ik verder. Ruim 6 km loopt een pad over de kliffen met prachtige uitzichten op de zee. Een oudere Spanjaard spreekt me aan, ik kan zijn Spaans nauwelijks volgen, hij is 74 jaar en loopt met me mee om te laten zien welk pad ik straks moet nemen. Bij het volgende uitzichtpunt, Mirador de la Atalaya, moet ik links een paadje iets naar beneden volgen.
We nemen afscheid, hij heeft brood bij zich voor zijn paard hier vlakbij, ik volg het kustpad. Eerst kom ik langs een mooi gelegen picknickplek,
en weinig verder bij het volgende uitzichtpunt, de Mirador del Alto de las Llanas.

Mirador de Alto de las Llanas

Een kwartier verder krijg ik van boven de Playa de Veneiro te zien.

Playa de Veneiro

Het pad loopt helemaal naar beneden, dus ga ik even op het strand zelf kijken. Aan de andere kant van de klif ligt de Playa de Aguilar, waar een strandtent is.

Strandtent Playa de Aguilar

Na 3 uur onderweg over een schitterende route nu eerst een lekker bakkie koffie en een cola. Geen bocadillos, geen stempel, wel een zakje chips. Tijd genoeg om te genieten van het strand met uitzicht, nog slechts 4 km te gaan tot mijn slaapplek. Ik volg de asfaltweg langs het grote strand.
Dan draait de asfaltweg weg van het strand en behoorlijk omhoog. Zo sta je op het strand, zo zie je het van bovenaf.
Een half uurtje later kom ik in El Pito op weg naar mijn pension Alvaro eerst langs paleis Selgas.

Palacio Selgas

Om 12.45 uur ben ik bij Alvaro, pas vanaf 14 uur kan ik me aanmelden. Ik loop eerst een stukje verder, langs de kerk,
maar in dit stuk kan ik zo gauw geen bar ontdekken. Dan maar terug, tegenover het paleis was wel een bar. Hier een broodje gegeten en biertje gedronken, lijkt me ook een goede plek voor het avondeten.

Ondertussen wat lezen en dagboek schrijven. Mooi weer om op het terras te zitten, jammer dat er een stel notoire rokers zit, ik probeer een rookvrij hoekje te vinden. Om 14 uur terug naar Alvaro, prima kamer met kleine badkamer. Geen avondeten en ontbijt hier.
Later die middag keer ik terug naar het terras bij de bar, hier een Fransman en Italiaans stel, pelgrims, met elkaar in gesprek. Ik zie veel pelgrims langs komen, ook na 16 uur nog! Lopen waarschijnlijk door naar Soto de Luiña 11 km verder.
Om half 8 loop ik toevallig gelijk op met 3 pelgrims uit Vorarlberg, Feldkirch, die ook in Alvaro slapen. We gaan samen aan tafel, zij lopen in het kader van een weddenschap. Elk heeft 2 kinderen, en zodra de laatste zijn “Abitur” had gehaald zouden de vaders een camino gaan wandelen. Zij hebben echter een erg strak schema, waardoor zij stukken met bus of taxi doen om hun terugvlucht te kunnen halen. Een van hen komt oorspronkelijk uit Süd-Tirol, onder Bolzano, en heeft als kind bij de priesters op internaat gezeten in Dorf Tyrol boven Merano. Dat kennen Janny en ik goed, ook de Forst Brauerei in Merano/Algund komt uitgebreid ter sprake. Om 21.30 uur terug op mijn kamer, scheren en slapen.
Vandaag was slechts 13 km, maar het was het hele stuk door genieten. Na het lezen van de route-info voor morgen heb ik alweer zin om op pad te gaan!

TERUG NAAR VORIGE DAG                         VERDER NAAR VOLGENDE DAG

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.